เยาวชน กับ ประเทศชาติ เยาวชน มีส่วนในการพัฒนาประเทศ

20181028075222
Admin Suppawat

 

“เยาวชนกับประเทศชาติ เยาวชน” __ มีส่วนในการพัฒนาประเทศ?

ดร.สุพัฒพงศ์ แย้มอิ่ม
ดร.อมเรศ กลิ่นบัวแก้ว
ดร.รวีภัทร์ จิรศักดิ์วัฒนา

ยามเป็นเด็กสมัยของผมจะต้องมีบัญญัติติดประจำบ้านและโรงเรียนที่มีเนื้อหากี่ยวกับหน้าที่และความรับผิดชอบของเด็กตั้งแต่เรื่องในบ้านไปจนถึงระดับประเทศชาติ แน่นอนว่ายุคนั้นสมัยนั้นย่อมมีการยกตัวอย่างบุคคลสำคัญของประเทศที่เป็นคนดี ประพฤติปฏิบัติดี และมีความรู้ความสามารถในด้านต่าง ๆบางท่านก็เป็นผู้นำประเทศ (ทั้งในและนอกประเทศ) หรือแม้กระทั่งศิลปิน นักกีฬา

แต่ยุคนี้สมัยนี้เมื่อผมเสพข่าวและเรื่องราวต่างๆความเป็นไปของโลกปัจจุบันผ่านโซเชียลมีเดีย จึงเห็นข่าวสารความเป็นไปเกี่ยวกับเด็กและเยาวชนอยู่เนืองๆทั้งเรื่องดีและเรื่อง (โ_ตร) ไม่ดี ซึ่งแน่นอนว่าข่าวในโซเชียลย่อมรวดเร็วกว่าข่าวที่เราต้องรอดูในช่วงเวลาปรกติผ่านรายการทีวี เพราะการแชร์หรือส่งต่อข้อมูลทำได้ง่ายมากแค่ปลายนิ้…เราจึงต้องกรอกข่าวสารทุกครั้งที่เสพ

ผมจึงได้เสพเนื้อหาของข่าวแถมพ่วงมาด้วยความเห็นและ Comment จากนักเลง keyboard ต่างๆ มากมายเกี่ยวกับเด็กและเยาวชนทั้งที่เป็นผู้กระทำและเป็นผู้ “ถูกกระทำ” จนผมเริ่มสงสัยจึงลองคำถามว่าที่ท้าทายว่า รู้มั้ยสัดส่วนจำนวนเยาวชนทั้งสองฝากเป็นเท่าไหร่ (ถ้าใครมีตัวเลขช่วยแชร์ให้ผมด้วย) สาเหตุที่แท้จริงเกิดจากอะไรและการพัฒนาประเทศที่ต้องพึ่งเด็กและเยาวชนในวันนี้ที่ต้องเป็นผู้ใหญ่ในวันหน้าจะทำอย่างไร…หรือว่าเยาวชนเหล่านี้ จะไม่ได้ต้องการในอย่างที่เราๆ อยากให้เป็น

านมาเรามักจะกำหนดไว้แล้วว่าบทบาทหน้าที่ของเยาวชนกับการพัฒนาประเทศต้องทำอะไรบ้าง ไม่ว่าจะเป็นการเสียสละเพื่อส่วนรวม การมีระเบียบวินัย ความซื่อสัตย์สุจริต ความสามัคคีรักใคร่กลมเกลียว หรือความละอายในการทำ “ชั่ว” แต่พอวันนึงผมได้มีโอกาสในการสอนนักศึกษา…จึงได้ถามประเด็นนี้ขึ้นมาว่าคุณคิดว่า เราจะมีส่วนอย่างไรในการพัฒนาประเทศ?? คำตอบที่ได้คือ พวกเค้าไม่ได้สนใจว่าระบบการบริหารประเทศจะเป็นแบบไหน ใครจะเป็นผู้ปกครองแต่ส่วนที่สำคัญที่สุด คือ “ความสุขของประชาชนต้องมาเป็นหลัก เพราะทุกรูปแบบการปกครองต้องปรับใช้ตามสถานการณ์ ถ้าลองแบบนึงในระยะเวลานึงนานพอสมควรแล้ว เราก็อาจจะต้องปรับเปลี่ยนรูปแบบ เผื่อจะมีอะไรดีขึ้น”

ความรู้สึกผมเหมือนกำลังวิ่งอย่างเร็วและเอาตัวชนกำแพงอย่างแรง มันจุกไปหมดเหมือนกัน เพราะที่ผ่านมาผู้ใหญ่อย่างผมหรือที่แก่กว่าผมมักจะยัดเยียด “บทบัญญัติพฤติกรรมที่ต้องแสดงออก” ว่าพวกเธอทั้งหลายต้องเดินตามนี้นะ แล้วจึงจะเป็นเด็กและเยาวชนที่ดี แต่เราลืมถามเยาวชนเหล่านี้ว่า “เค้าคิดยังไงกับเรื่องการมีส่วนร่วมในการพัฒนาประเทศ”

เพราะสิ่งที่เยาวชนพูดออก มานี้ มันกำลังแสดงถึงทัศนคติของเค้าต่อการเมืองการปกครองชองประเทศ ทำนองว่าไม่ต้องให้พวกหนูมีส่วนร่วมหรอก แต่ทำอะไรก็ได้ให้ประเทศนี้กับคนในประเทศนี้มีความสุขจริงๆ พวกเค้าก็ยินดีและพร้อมที่จะให้ความร่วมมือ

ผมเลยไม่มั่นใจแล้วว่าคุณสมบัติของเยาวชนที่ดีควรจะเป็นหรือควรจะเพิ่มเติมอะไรอีกบ้าง ก็ในเมื่อยุคนี้สมัยนี้ แทบจะไม่มีต้นแบบหรือคนเป็นระดับบริหารทำตัวให้เป็นที่ชื่นชมและเป็นตัวอย่างที่ดีแก่เยาวชนได้เลย…ซ้ำร้ายยังโดนเอาไปนินทากันสนุกปากเสียอีก

ดังนั้น ก่อนที่ใครบางคนจะออกมาแสดงท่าทีเสียใจที่ศิลปินแต่งเพลงแล้วดันไปโดนเส้นความดันโลหิตเข้า ทำให้อารมณ์ของท่านทั้งหลายเหล่านั้นเดือดพล่าน…เหล่าสหายทั้งหลายน่าจะกลับมาตรองตัวเองก่อนดีกว่า ว่าวันนี้ “เราเป็นผู้ใหญ่ที่ดี”แล้วหรือยัง ตามที่เราเคยได้รับการสั่งสอนมาอย่างดีเยี่ยมนั้นแล้วหรือยัง

 

 

Leave us a Comment